In-pact

Informatiedeling anno 2011: Alle informatie (tekst en foto’s) wordt naar de centralist gemaild, die ze opneemt in het eigen informatiesysteem. Zou dat ook slimmer (en minder arbeidsintensief) kunnen? Knippen en plakken is toch meer iets voor de basisschool.

Ogen en oren

Vele ogen zien van alles in het publieke domein. De politie ziet zaken, maar zeker ook gemeentelijke toezichthouders, beveiligers, winkelbedienden, personeel van benzinestations en niet te vergeten de ‘gewone’ burgers.

De ‘ogen en oren’ in het publieke domein zijn dus in ruime mate aanwezig, maar wat gebeurt er met de informatie die zij waarnemen? Is die beschikbaar voor de professionals zoals politiemensen en handhavers?

Registratie nodig

Informatiedeling is alleen mogelijk als er een registratie plaatsvindt; in welke vorm dan ook. De burger die iets ziet dat hij wil delen (verdachte situatie, overlast, vervuiling van de woonomgeving) kan – naast de klassieke telefonische of schriftelijke melding – ook terecht op websites als verbeterdebuurt.nl.

Voor de professionals in de sociale veiligheid (toezichthouders, politie, beveiligers) is de situatie problematischer. Iedere organisatie heeft haar eigen registratie, die varieert van het bijhouden van bijzonderheden in Word tot en met het registreren in op de taak toegespitste pakketten als BVH bij de politie en VTR bij gemeenten en andere toezichthouders.

Privacy: oplosbaar

Daarnaast hebben de professionals te maken met privacyregimes, die de nodige beperkingen opleggen voor wat betreft het mogen delen van informatie. Overigens worden die beperkingen vaak zwaarder ingeschat dan ze feitelijk zijn: door het afsluiten van convenanten kunnen er zeer werkbare afspraken worden gemaakt. Dit kan ook in publiek-private samenwerkingsverbanden.

Afspraken nodig

Wat écht ontbreekt om informatie op een gemakkelijke en goedkope (lees: niet arbeidsintensieve) manier te kunnen delen, zijn afspraken over de manier waarop gegevens vastgelegd en gedeeld worden. Ervan uitgaande dat de behoefte aan deling van veiligheidsinformatie tussen veiligheidsprofessionals in het private en publieke domein de komende jaren alleen maar toe zal nemen, ligt hier een uitdaging voor de centrale overheid. Immers zij alleen bestrijkt het totale gebied. Daarbij vertrouwen op de kracht van ‘laat duizend bloemen bloeien’ heeft binnen het politiedomein geleerd dat dit leidt tot zeer kostbare en langdurige trajecten met een geringe slagingskans.

Projecten binnen de strafrecht- en jeugdketens hebben daarentegen aangetoond dat informatiedeling wel degelijk succesvol te realiseren is, wanneer men zich conformeert aan een beperkt aantal randvoorwaarden.