In-pact

Het multidisciplinaire stuurproces voor de rampenbestrijding en crisisbeheersing is van de zomer beschreven. Dit proces heeft uiteraard een relatie met de uitvoerende hulpverleningsprocessen. In dit artikel wordt die toegelicht, inclusief de vraag: “En hoe nu verder?”

Stuurproces

In de zomer van 2011 is het sturingsproces voor de rampenbestrijding en crisisbeheersing beschreven. Het programma CENS2 heeft dit proces door de Politieacademie en In-pact uit laten werken, waarbij de uitwerking getoetst en aangenomen werd door het platform projectleiders implementatie Regionaal Crisisplan.

Door dit ‘sturen in samenhang’ te beschrijven voor de multidisciplinaire sturing van ramp- en crisissituaties is een (eerste) antwoord gekomen op de vraag Wie informeert wie. Dit antwoord speelt een cruciale rol bij het verder organiseren van de rampenbestrijding en crisisbeheersing (zie ook: Nu nog organiseren).

Relatie sturen-uitvoeren

De betrokken (hulp)diensten en –organisaties voeren in tijden van rampen en crises over het algemeen hun reguliere kerntaken in een opgeschaalde situatie uit. In die zin ‘meer van het zelfde’ in een dreigende, urgente en onzekere situatie. De relatie tussen het stuurproces, de ondersteunende multidisciplinaire processen en de uitvoeringsprocessen is in de afbeelding hieronder weergegeven.

Deze afbeelding geeft weer dat na een alarmering (opschaling) een stuurteam de ramp of crisis verder gaat aanpakken. Door middel van dit stuurproces sturen zij de hulpverleningsprocessen geïntegreerd aan, waarbij het resource- en informatieproces gebruikt worden om te voorzien in benodigde capaciteiten en informatie.

Feedback

Om dit stuurproces goed uit te kunnen voeren is er informatie nodig vanuit de ondersteunende en uitvoerende processen. De uitvoerende processen worden aangestuurd met behulp van een inzetopdracht. Van alle disciplines wordt vervolgens verwacht dat zij – ongevraagd – de voortgang melden en dat zij signalen afgeven (afwijkingsinformatie) als naar hun mening de situatie dusdanig veranderd is dat de inzet anders zou moeten gaan verlopen (feedbackloops).

Mono-processen

De vraag die nu actueel is geworden is of dat geven van feedback dusdanig in de routine van de betreffende hulpverleningsdienst ingebakken zit, dat nadere uitwerking en implementatie van de uitvoerende processen niet nodig is.

Voor de gemeentelijke kolom (Bevolkingszorg) is die vraag inmiddels beantwoord. Die routine werd niet voldoende aanwezig geacht. Daarom is er een ‘werkplaats Bevolkingszorg’ geformeerd in opdracht van het Landelijk overleg Coördinerend Gemeentesecretarissen, waarin de processen Communicatie, Publieke zorg en Omgevingszorg gemodelleerd worden. Daarnaast worden ook de ondersteunende processen (deels) meegenomen. In de beschrijvingen is extra aandacht gegeven aan de feedback naar het sturingsproces.

Andere domeinen?

Is het ook zinnig om dat te doen voor de processen op het terrein van de Brandweerzorg, de Geneeskundige zorg, de Politiezorg en voor andere sectoren zoals de Water- en scheepvaartzorg? En voor de ondersteunende processen Resourcemanagement en Informatiemanagement?

Het platform projectleiders implementatie Regionaal Crisisplan vindt van wel en is dan ook voornemens om volgend jaar te starten met een aantal werkplaatsen, waarin die mono-processen verder gespecificeerd worden.